Αθλητικές Κακώσεις Οστικό Οίδημα ΤενοντίτιδαΧρόνια Οστεομυελίτιδα Καθυστερημένη Πώρωση Καταγμάτων – Ψευδάρθρωση Άσηπτη Νέκρωση ΟστώνΣύνδρομο ΔιαμερίσματοςΣύνδρομο ΣυνθλίψεωςΕπιτάχυνση αποκατάστασης μετά από χειρουργικές επεμβάσεις

Αθλητικές κακώσεις / Τραύμα

Το τραύμα είναι πολυσύνθετο ιατρικό πρόβλημα καθώς μπορεί να επηρεάσει πολλά διαφορετικά συστήματα του ανθρώπινου σώματος, παράλληλα αποτελεί το μεγαλύτερο φόβο των αθλητών είτε πρόκειται για επαγγελματία είτε για ερασιτέχνη αθλητή. Καθώς κατά τη διάρκεια της άθλησης συμβαίνουν ατυχήματα κάθε φορά άλλης βαρύτητας. Το αθλητικό ατύχημα συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια της μεγίστης απόδοσης του ανθρώπινου οργανισμού και τραυματίζεται εμφανώς το μυοσκελετικό σύστημα. Τα πλέον συχνά, τραύματα τα οποία σχετίζονται με όλων των ειδών τις αθλητικές δραστηριότητες είναι:

  • Το αιμάτωμα
  • Η θλάση
  • Το διάστρεμμα
  • Η ρήξη συνδέσμου ποδοκνημικής
  • Οι  επικονδυλίτιδες
  • Οι τενοντίτιδες
  • Οι περιοστίτιδες
  • Οι θλάσεις ώμου
  • Εξωστροφείς – εσωστροφείς κατάγματα κοπώσεως
  • Κακώσεις πηχεοκαρπικού
  • Οστικές κακώσεις

Oι επανειλημμένοι τραυματισμοί, επίσης, οδηγούν σε άσηπτες φλεγμονές, γνωστές ως σύνδρομα καταπονήσεως ή υπερχρήσεως.

Η επαναφορά του αθλητή στον αθλητικό στίβο μετά από ένα τραυματισμό μπορεί να διαρκέσει από μερικές εβδομάδες έως και μήνες ανάλογα με τη βαρύτητα και τα συμπτώματα. Παράλληλα οι  επανα – τραυματισμοί και οι υποτροπές είναι συχνές αφού σε αυτές τις περιπτώσεις το αρχικό τραύμα δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως.

Σε μια αθλητική κάκωση, η συνήθης θεραπευτική προσέγγιση που ακολουθείται είναι παγοθεραπεία, ανύψωση του τραυματισμένου μέλους προκειμένου να ελαττωθεί το οίδημα, αλλά και η χρήση θερμότητας προκειμένου να αυξηθεί η ροή του αίματος στο σημείο τραυματισμού.

Αυτό που συμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός τραυματισμού είναι ότι επηρεάζεται η κυκλοφορία του αίματος, καθώς ερυθρά αιμοσφαίρια συσσωρεύονται στην περιοχή του τραύματος και εμποδίζουν την κυκλοφορία προς τους ιστούς, έτσι ακόμη και αν το πλάσμα του αίματος  μπορεί ακόμη να περάσει μέσα από τα τριχοειδή αγγεία, δεν είναι ικανό να μεταφέρει αρκετό οξυγόνο στους ιστούς, προκειμένου να διατηρήσει τη  ζωή των κυττάρων. Στο σημείο αυτό είναι που το Υπερβαρικό οξυγόνο εφαρμόζει τα οφέλη του, καθώς η ισχαιμία και το οίδημα (πρήξιμο) αποτελούν τον κύριο λόγο που ένας τραυματισμένος ιστός δεν επανέρχεται στην υγιή του μορφή.

Θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο 

Με τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο επιτυγχάνεται άμεση μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων Οξυγόνου στην περιοχή του τραύματος, με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται:

  • Ελάττωση του πόνου
  • Ελάττωση του οιδήματος και καταπολέμηση της φλεγμονής
  • Αντιμετώπιση της υποξίας του τραυματισμένου ιστού.
  • Βοηθάει το σώμα να καθαρίσει από τις τοξίνες και αυξάνει την ικανότητα του οργανισμού να καταπολεμά τις λοιμώξεις.
  • Επιταχύνει το σχηματισμό ουλώδους ιστού όπου υπάρχει βλάβη
  • Επιταχύνει την επούλωση των ιστών, των συνδέσμων και την αποκατάσταση των καταγμάτων.
  • Μειώνεται ο χρόνος αποκατάστασης και επιταχύνεται η επιστροφή των αθλητών στην ενεργό δράση.
  • Οι επιδόσεις βελτιώνονται και η αντοχή ενισχύεται.

 

Σήμερα όλο και περισσότεροι αθλητές παίρνουν τον έλεγχο της ανάκτησής τους και επιστρέφουν πιο ισχυροί από ποτέ χρησιμοποιώντας θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο. Αξίζει να σημειωθεί ότι, οι επαγγελματίες του NBA, NHL,NFL και ομάδες (συμπεριλαμβανομένων των New York Giants και τους Dallas Cowboys) χρησιμοποιούν σήμερα υπερβαρικούς θαλάμους για την αποθεραπεία των παικτών.

Οστικό οίδημα

Στο οστικό οίδημα συσσωρεύεται υγρό στο μυελό των οστών και προκαλείται οίδημα, ακτινολογικά αποτελεί εύρημα της Μαγνητικής Τομογραφίας. Τα συμπτώματα του οστικού οιδήματος συνήθως είναι οίδημα, οξύ άλγος με ή χωρίς ιστορικό τραυματισμού. Το οστικό οίδημα διακρίνεται σε αγγειακό, τραυματικό και αντιδραστικό ανάλογα πάντα με την αιτία της εμφάνισης του.

Στο αγγειακό οστικό οίδημα ανήκει το ιδιοπαθές οστικό οίδημα, η οστεονέκρωση και η οστεοχονδρίτιδα. Το τραυματικό οστικό οίδημα αφορά το μικροκάταγμα, ο οστικός μωλωπισμός και το κάταγμα κόπωσης.

Τέλος στο αντιδραστικό οστικό οίδημα ανήκει η οστεοαρθρίτιδα ή ρευματοειδή αρθρίτιδα, το μετεγχειριτικό οστικό οίδημα και το οστικό οίδημα επι εδάφους οστικών νεοπλασιών και αιματολογικών νοσημάτων.

Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο και οστικό οίδημα

Σε κάθε περίπτωση η διαφοροδιάγνωση του οστικού οιδήματος είναι απαραίτητη για τη σωστή θεραπευτική προσέγγιση.

Η θεραπεία είναι συντηρητική, με απαραίτητη την αποφόρτιση του σκέλους ανάλογα με την έκταση του οιδήματος. Παράλληλα με τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο μεγάλη ποσότητα οξυγόνου μεταφέρεται στην περιοχή του οιδήματος με αποτέλεσμα να:

  • Επιτυγχάνεται άμεση καταπολέμηση του πόνου
  • Διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος και το οίδημα μειώνεται.
  • Καταπολεμάται η φλεγμονή
  • Ενισχύεται η οξυγόνωση των ιστών και να αντιμετωπίζεται η υποξία.
  • Τα τριχοειδή αγγεία τονώνονται και διευκολύνεται η μεταφορά του οξυγόνου από το αίμα στους ιστούς.
  • Αντιμετωπίζεται άμεσα η υποξία

Τενοντίτιδα

O τένοντας είναι ινώδης ιστός που ενώνει τους μύες με τα οστά. Λέγοντας τενοντίτιδα (tendonitis) εννοούμε την πάθηση του  τένοντα είτε στο σημείο που ενώνεται με τον μυ είτε στο σημείο που ενώνεται με το οστό. Η πάθηση μπορεί να είναι ερεθισμός, τραυματισμός, κάκωση, φθορά ή φλεγμονή. Παρουσιάζεται τόσο στα άνω άκρα όσο και στα κάτω άκρα. Οι κυριότερες τενοντίτιδες για τα άνω άκρα είναι των στροφέων του ώμου, της μακράς κεφαλής του δικέφαλου, η έσω και έξω επικονδυλίτιδα. Οι κυριότερες και συχνότερες των κάτω άκρων είναι του επιγονατιδικού τένοντα, του οπισθίου κνημιαίου, των περονιαίων και του Αχίλλειου τένοντα.

Αιτία

  • Η μυϊκή υπερλειτουργία είναι η κύρια αιτία της τενοντίτιδας. Όταν ο μυς “δουλεύει” παραπάνω από τις δυνατότητές του, ο τένοντας κουράζεται και δημιουργείται φλεγμονή.
  • Με την πάροδο του χρόνου, οι τένοντες χάνουν την ελαστικότητά τους.
  • Η κακή κυκλοφορία του αίματος, καθώς σε κάποια σημεία η αιμάτωση είναι φτωχότερη.
  • Η ύπαρξη κάποιας σοβαρής ασθένειας όπως είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της τενοντίτιδας ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή στην οποία εκδηλώνονται.

  • Τα βασικά συμπτώματα της τενοντίτιδας είναι:
  • Πόνος στην άρθρωση κατά τη διάρκεια της κίνησης, αλλά μερικές φορές ακόμα και με την απλή επαφή.
  • Επιδείνωση του πόνου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
  • Περιορισμός της κίνησης.
  • Oίδημα (πρήξιμο) και φλεγμονή.
  • Μυϊκή αδυναμία που μπορεί να συνοδεύεται από μυϊκό σπασμό.

 

Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο

Για την αντιμετώπιση της τενοντίτιδας θα πρέπει να αποφεύγουμε τις κινήσεις που δημιουργούν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο, χρήσιμος μπορεί να είναι ένας κηδεμόνας ή ένας νάρθηκας, για να προστατεύει την πάσχουσα περιοχή.

Ο στόχος της αντιμετώπισης της τενοντίτιδας είναι να αντιμετωπιστεί ο πόνος και να μειωθεί η φλεγμονή. Άρα λοιπόν οι τρόποι αντιμετώπισης είναι συντηρητική αγωγή, ξεκούραση, παγοθεραπεία, θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο.

Με τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο επιτυγχάνεται άμεση μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων Οξυγόνου στην πάσχουσα περιοχή, με αποτέλεσμα να έχουμε:

  •  Ελλάτωση του πόνου
  • Ελάττωση του οιδήματος (πρήξιμο)
  • Καταπολέμηση της φλεγμονής
  • Αντιμετώπιση της υποξίας του τραυματισμένου ιστού.
  • Βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η αιμάτωση είναι φτωχή.
  • Ταχύτερη και καλύτερη ανάκαμψη της προκληθείσης βλάβης

Χρόνια Οστεομυελίτιδα 

Η οστεομυελίτιδα είναι η λοίμωξη των οστών που οφείλεται σε διάφορους  μικροοργανισμούς. Διαχωρίζεται σε οξεία και σε χρόνια νόσο. Η οξεία νόσος χαρακτηρίζεται από διαπυητική φλεγμονή η οποία συνοδεύεται από αγγειακή θρόμβωση, υπεραιμία και οίδημα. Προσβάλει συνήθως την διάφυση και μπορεί να επεκταθεί εντός της άρθρωσης.

Συνήθως, υπεύθυνα παθογόνα είναι: staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis αλλά και αερόβια και αναερόβια gram-αρνητικά μικρόβια.

Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι: ανοιχτά κατάγματα, χειρουργική ανάταξη καταγμάτων, χρόνιες λοιμώξεις μαλακών μορίων, σακχαρώδης διαβήτης, ανοσολογική ανεπάρκεια, υποσιτισμός, κακοήθειες, χρόνια υποξία, φλεβική ανεπάρκεια.

Τα συμπτώματα κυρίως είναι πόνος με διάρκεια που ποικίλει από 1-3 μήνες, οίδημα, διόγκωση και ερυθρότητα του πάσχοντος οστού, ελαττωμένη κινητικότητα του μέλους, πυρετός. Κλινικά οι πρωτοδιαγνωθήσες οστεομυελίτιδες θεωρούνται οξείες και η υποτροπή της νόσου αξιολογείται ως χρόνια.

Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο

Η οστεομυελίτιδα αποτελεί σοβαρή πάθηση με κίνδυνο υποτροπών όταν δεν παρέχεται η κατάλληλη και ολοκληρωμένη θεραπευτική αγωγή. Στόχος μας στη αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας είναι να αντιμετωπιστούν τα παθογόνα μικρόβια, ο πόνος και να μειωθεί το οίδημα. Ο ασθενής χρήζει συντηρητικής αντιμικροβιακής αγωγής και πολλές φορές μπορεί να είναι απαραίτητος και ο χειρουργικός καθαρισμός με διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος. Παράλληλα ιδιαίτερα σημαντική για την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας είναι και η θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο.

Το υπερβαρικό οξυγόνο έχει:

  • Αντιμικροβιακή δράση:
    • Καταστρέφει ή εμποδίζει την ανάπτυξη των μικροβίων εκείνων που αναπτύσσονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου (αναερόβια μικρόβια)
    • Αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό ορισμένων ειδών αεροβίων μικροβίων (μικροβιοστατική δράση)
    • Παρέχει το απαραίτητο οξυγόνο στους μηχανισμούς αμύνης των πολυμορφοπύρηνων λευκών αιμοσφαιρίων για να «σκοτώσουν» τα μικρόβια.
    • Αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών.
  • Αποιδηματική δράση. Διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος και το οίδημα μειώνεται.
  • Ισχυρή αντι – φλεγμονώδη δράση. Ελαττώνει την ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο των αγγείων που έχουν βλάβη, με αποτέλεσμα να μειώνεται η φλεγμονή.
  • Προάγει την αγγειογένεση. Διεγείρει το σχηματισμό νέων τριχοειδών αγγείων και νευρικών απολήξεων σε ιστούς που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.
  • Ενισχύει την οξυγόνωση των ιστών και αντιμετωπίζεται η υποξία.

Καθυστερημένη Πώρωση Καταγμάτων – Ψευδάρθρωση

Kάταγμα είναι η λύση της συνέχειας του οστού. Μόλις γίνει το κάταγμα τις πρώτες 48 ώρες, δημιουργείται γύρω από αυτό ένας προστατευτικός θρόμβος αίματος (αιμάτωμα). Στη συνέχεια ο οργανισμός με μια διαδικασία, που ονομάζεται πώρωση δημιουργεί μέσα στο θρόμβο αίματος νέο οστό και σταδιακά το κάταγμα κλείνει.  Η διαδικασία νέων  πώρων οστού (πώρωση) αποτελεί πολύπλοκη διαδικασία και μπορεί να διαρκέσει από εβδομάδες έως και μήνες. Όταν ένα κάταγμα δεν πωρωθεί μέσα στο συνήθη χρόνο, που είναι 2-6 μήνες για τα περισσότερα κατάγματα, τότε μιλάμε για καθυστερημένη πώρωση. Αν περάσουν 8 μήνες θεραπείας και η πώρωση δεν έχει επιτευχθεί, τότε μιλάμε για ψευδάρθρωση.

Παράγοντες που επιδρούν στην πώρωση των καταγμάτων:

  1.  Σοβαρότητα της βλάβης (η καλή αιμάτωση των καταγματικών άκρων θεωρείται απαραίτητη για το σχηματισμό του εξωτερικού πώρου).
  2.  Ανοικτά κατάγματα (υπάρχει κίνδυνος μικροβιακής φλεγμονής).
  3.  Ενδοαρθρικά κατάγματα (οι κολλαγενάσες του αρθρικού υγρού μπορεί να αναστείλουν τη διαδικασία επούλωσης).
  4.  Τμηματικά κατάγματα.
  5. Παρεμβολή μαλακών μορίων. Η διαδικασία της πώρωσης μπορεί να καθυστερήσει ή να προκύψει τελικά ψευδάρθρωση, όταν ανάμεσα στα καταγματικά άκρα παρεμβάλλονται ιστοί όπως μύες, τένοντες, νεύρα, περιτονίες, περιόστεο.
  6.  Ανεπαρκής αιματική ροή.
  7.  Οστική νόσος (οστεοπόρωση).

Τα συμπτώματα είναι κυρίως πόνος στην περιοχή της κάκωσης, δυσχέρεια χρήσης του μέλους, παραμόρφωση στη θέση του κατάγματος, λόγω της μετατόπισης των τμημάτων του οστού, φλεγμονή, οίδημα, μεγάλη ευαισθησία στην περιοχή.

Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο

Η Καθυστερημένη πώρωση απαιτεί επιτακτικά θεραπεία πριν καταλήξει σε ψευδάρθρωση. Αυτό που απαιτείται άμεσα είναι η αποφόρτιση και σταθεροποίηση του μέλους, η επαναγγείωση, η καταπολέμηση της φλεγμονής. Με τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο επιτυγχάνεται άμεση μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων Οξυγόνου στην πάσχουσα περιοχή, με αποτέλεσμα να έχουμε:

  • Ελάττωση του πόνου
  • Καταπολέμηση του οιδήματος καθώς διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος
  • Καταπολέμηση της φλεγμονής. Ελαττώνεται η ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο των αγγείων που έχουν βλάβη, με αποτέλεσμα να μειώνεται η φλεγμονή.
  • Επαναγγείωση καθώς διεγείρεται ο σχηματισμός νέων τριχοειδών αγγείων και νευρικών απολήξεων σε ιστούς που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.
  • Ενίσχυση της οξυγόνωσης των ιστών με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται η υποξία.
  • Σχηματισμό ουλώδους ιστού όπου υπάρχει βλάβη
  • Επούλωση των ιστών, των συνδέσμων και την αποκατάσταση των καταγμάτων.
  • Μείωση του χρόνου αποκατάστασης.

Άσηπτη Νέκρωση Οστών

Η Άσηπτη νέκρωση οστών (ή οστεονέκρωση, ή ισχαιμική νέκρωση των οστών, ή  AVN) είναι αποτέλεσμα της προσωρινής ή μόνιμης απώλειας παροχής αίματος στο οστό. Με την ελαττωμένη αρτηριακή αιμάτωση το οστό οδηγείται σε καθίζηση και τελικά σε δευτεροπαθή οστεοαρθρίτιδα, τελικό αποτέλεσμα της διακοπής παροχής αίματος είναι η νέκρωση του οστικού ιστού.

Τα αίτια για την εμφάνιση της άσηπτης νέκρωσης μπορεί να είναι: είτε τραυματικά    (τραυματισμός, κάταγμα, ή βλάβη στα αιμοφόρα αγγεία) ή μη – τραυματικά (μακροχρόνια χρήση φαρμάκων, όπως τα κορτικοστεροειδή, ή μακροχρόνια χρήση αλκοόλης).

Τα συμπτώματα της οστεονέκρωσης είναι:

  • Έντονος πόνος στις αρθρώσεις, που εμφανίζεται σχετικά απότομα. Αρχικά, ο πόνος εμφανίζεται μόνο στην κίνηση, σιγά – σιγά όμως υπάρχει πόνος και στην ηρεμία.
  • Το εύρος των κινήσεων μειώνεται με σταδιακή σημαντική λειτουργική έκπτωση.

Ο χρόνος από την αρχική εμφάνιση των συμπτωμάτων μέχρι το τελικό στάδιο, ποικίλλει σημαντικά από ασθενή σε ασθενή.

Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο

Ο στόχος μας στη θεραπεία της άσηπτης νέκρωσης οστών (AVN) είναι να μειωθεί ο πόνος, να σταματήσει η εξέλιξη των οστικών βλαβών και σταδιακά να εξαλειφτούν οι οστικές βλάβες. Η θεραπεία αφορά συντηρητική αγωγή, αποφόρτιση του μέλους, θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο.

Με το υπερβαρικό οξυγόνο:

  • Ο πόνος ελαττώνεται άμεσα.
  • Διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος και ενισχύεται η επαναγγείωση, καθώς σχηματίζονται νέα τριχοειδή αγγεία και νευρικές απολήξεις σε ιστούς που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.
  • Ενισχύεται η οξυγόνωση των ιστών με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται η υποξία.
  • Έχουμε ταχύτερη και καλύτερη ανάκαμψη της προκληθείσης βλάβης
  • Μειώνεται ο χρόνος αποκατάστασης

Σύνδρομο Διαμερίσματος

Το σύνδρομο διαμερίσματος αποτελεί την πιο σοβαρή οξεία επιπλοκή μετά από κακώσεις και επεμβάσεις στα άνω και κάτω άκρα. Το σύνδρομο διαμερίσματος χαρακτηρίζεται από την αύξηση της εσωτερικής πίεσης σε οστεοπεριτοναϊκό διαμέρισμα μυός, με αποτέλεσμα την απώλεια της μικροκυκλοφορίας και συνέπεια την νέκρωση των μυϊκών και νευρικών ιστών.
Η παθογένεια του οξύ συνδρόμου διαμερίσματος είναι ο συνδυασμός εξωτερικής πίεσης και εσωτερικής αιμορραγίας ή οιδήματος στα διάφορα μυϊκά διαμερίσματα των άνω αλλά και κάτω άκρων. Θεωρητικά σε κάθε μυϊκή ομάδα που περιβάλλεται από περιτονία και εφάπτεται οστό είναι δυνατόν να προκληθεί σύνδρομο διαμερίσματος, δηλαδή αύξηση της εσωτερικής πίεσης των ιστών με αποτέλεσμα το μπλοκάρισμα της αιματικής ροής και μικροκυκλοφορίας με συνέπεια την νέκρωση των μυϊκών και νευρικών ινών.

Αίτια που προκαλούν σύνδρομο διαμερίσματος είναι, τα κατάγματα, οι κακώσεις από σύνθλιψη, τα εγκαύματα και οι αρτηριακές βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν αύξηση πίεσης μεταξύ των οστεοπεριτονιακών ή διαμερισματικών μυϊκών χώρων. Η παρατεταμένη διάρκεια της αυξημένης πίεσης προκαλεί μη αναστρέψιμες μυϊκές καταστροφές, δηλαδή νεκρώσεις νεύρων και μυών. Η αύξηση της πίεσης ενδιάμεσα στους ιστούς του διαμερίσματος με την συνδρομή του οιδήματος προκαλούν τη μείωση έως και τον στραγγαλισμό της τοπικής αιματικής ροής και οξυγόνωσης των ιστών. Στα αίτια πρέπει να προστεθούν και ιατρικές πράξεις που συχνά γίνονται για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς λόγους όπως είναι η αρθροσκόπηση.

Συμπτώματα: έντονο άλγος (καυσαλγία) που δεν υποχωρεί με τα πιο ισχυρά αναλγητικά, σταδιακή αύξηση της αρτηριακής πίεσης, αύξηση του πόνου σε παθητικές κινήσεις μυών, παραισθησία – μείωση της μυϊκής ισχύος μέχρι και παράλυση του άκρου.

Θεραπεία

Η θεραπεία του συνδρόμου διαμερίσματος είναι στην οξεία φάση επείγουσα χειρουργική. Συνίσταται στην εκτεταμένη διάνοιξη του δέρματος και ιδιαίτερα των μυϊκών περιγονίων που κρίνονται απαραίτητοι να διανοιχτούν. Εάν η ευρεία διάνοιξη δεν γίνει άμεσα ο χειρουργικός καθαρισμός όλων των νεκρωμένων ιστών είναι απαραίτητος. Η καθυστέρηση στην δερματοπεριτονιοτομή οδηγεί σε αναπηρία, απώλεια του σκέλους και συχνά, σε πολυτραυματίες, στο θάνατο. Η χορήγηση αντιβιοτικών πρέπει να είναι σε μεγάλες δόσεις. Το σύνδρομο διαμερίσματος εμφανίζεται συχνά στα κλειστά αλλά και στα ανοικτά κατάγματα.

Θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο

Η άμεση έναρξη της θεραπείας με υπερβαρικό οξυγόνο βοηθάει στην καλύτερη οξυγόνωση και στην ταχύτερη αποκατάσταση αλλά και στην αντιμετώπιση της φλεγμονής που είναι ένας συχνός (66%) παράγων επιπλοκής της διάνοιξης του δέρματος και της περιτονίας αλλά και της ανοξίας των ιστών.

Το Υπερβαρικό Οξυγόνο:

  • Επιταχύνει την καταπολέμηση του πόνου
  • Μειώνει τη φλεγμονή και ελαττώνει το οίδημα παρέχοντας ένα βελτιωμένο περιβάλλον για την πρόληψη επιπλέον βλαβών, την καταπολέμηση της λοίμωξης και την μετέπειτα αποκατάσταση του τραυματισμένου μέλους.
  • Ενισχύει τη σημαντικότητα της χειρουργικής αντιμετώπισης και μειώνει το χρόνο αποκατάστασης.
  • Παρέχει το απαραίτητο οξυγόνο στους μηχανισμούς άμυνας των πολυμορφοπύρηνων λευκών αιμοσφαιρίων προκειμένου να «σκοτωθούν» τα μικρόβια.
  • Αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών.
  • Σε περιοχές με φτωχή αιμάτωση, δημιουργούνται νέα τριχοειδή αγγεία (επαναγγείωση).
  • Διεγείρει το σχηματισμό ουλώδους ιστού.

Σύνδρομο Σύνθλιψης

Το σύνδρομο σύνθλιψης περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Bywater το 1941 μετά από το βομβαρδισμό του Λονδίνου. Πρόκειται για σοβαρή συστηματική εκδήλωση κακώσεως των σκελετικών μυών λόγω παρατεταμένης συμπίεσής τους. Το σύνδρομο απαντάται συχνότερα μετά από σεισμούς, εκρήξεις, κατάρρευση κτιρίων με παρατεταμένη (>2 – 3 ώρες) καταπλάκωση του θύματος, αλλά μπορεί να συμβεί και μετά από εργατικά και τροχαία ατυχήματα. Η παρατεταμένη συμπίεση μεγάλης μάζας σκελετικών μυών επιφέρει αιμορραγία εντός των μυϊκών μαζών, διακοπή της αιματικής ροής, τοπική ισχαιμία μυών και νεύρων (μυονέκρωση) και  καταστροφή σκελετικού μυϊκού ιστού (ραβδομυόλυση). Παθοφυσιολογικά η μυϊκή βλάβη οφείλεται σε μηχανισμό ισχαιμίας-επαναιμάτωσης (όταν ελευθερώνεται το καταπλακωμένο μέλος). Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει οίδημα των τραυματισμένων μυών με αισθητικές και κινητικές διαταραχές του μέλους, απουσία περιφερικών σφύξεων,  οίδημα και ευαισθησία των μυών που πάσχουν, μυϊκή αδυναμία, μειωμένη διούρηση και έντονο άλγος.

Αντιμετώπιση 

  • Σχάσεις των απονευρώσεων (fasciotomies) για την ελάττωση της μυϊκής βλάβης από σύνδρομο διαμερίσματος πρέπει να γίνονται νωρίς.
  • Ακρωτηριασμός, ο ακρωτηριασμός σε πρώιμο στάδιο μπορεί να αποτρέψει την εκδήλωση του συνδρόμου, ωστόσο όμως μπορεί να καταστεί απαραίτητος σε σοβαρές κακώσεις όταν το μέλος δεν μπορεί να διασωθεί. Το επίπεδο του ακρωτηριασμού επιλέγεται ανάλογα με την έκταση της κάκωσης του μέλους. Η επέμβαση αυτή είναι υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη εν τω βάθη φλεβικής θρόμβωσης.

 

Θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο

Το σύνδρομο σύνθλιψης αποτελεί σοβαρή πάθηση με κίνδυνο υποτροπών. Στόχος μας για την αντιμετώπιση του συνδρόμου είναι να αντιμετωπιστεί η ισχαιμία, να ανασταλεί η καταστροφή του σκελετικού μυϊκού ιστού (ραβδομυόλυσης), να μειωθεί το οίδημα των τραυματισμένων μυών και οι κινητικές διαταραχές, να αντιμετωπιστεί η μυϊκή αδυναμία και ο πόνος. Επιπλέον, να προληφθούν τυχόν λοιμώξεις στην  περίπτωση σχάσης ή ακρωτηριασμού.

Παράλληλα με τη συντηρητική αγωγή και τη χειρουργική αντιμετώπιση στο σύνδρομο σύνθλιψης, ιδιαίτερα σημαντικός στην αποκατάσταση είναι ο ρόλος του υπερβαρικού οξυγόνου.

Το υπερβαρικό οξυγόνο:

  • Αναστέλλει την ισχαιμία, καθώς προάγει το σχηματισμό νέων τριχοειδών αγγείων (αγγειογένεση) που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.
  • Αυξάνει την παροχή οξυγόνου στους τραυματισμένους ιστούς και το οίδημα μειώνεται.
  • Ο πόνος ελαττώνεται.
  • Μειώνει τη φλεγμονή καθώς ελαττώνει την ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο των αγγείων που έχουν βλάβη.
  • Διεγείρει το σχηματισμό ουλώδους ιστού.
  • Ενισχύει τη σημαντικότητα της χειρουργικής αποκατάστασης και μειώνει το χρόνο αποκατάστασης.
  • Εμποδίζει την ανάπτυξη των μικροβίων που αναπτύσσονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου (αναερόβια μικρόβια).
  • Αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών.

Επιτάχυνση Αποκατάστασης μετά από Χειρουργικές Παρεμβάσεις

Μετεγχειρητικά μετά από μια ορθοπεδική επέμβαση, ο μικρότερος χρόνος αποκατάστασης αφορά 3 με 6 µήνες. Ωστόσο, όμως υπάρχουν και μετρήσεις, ένα χρόνο µετά την επέµβαση, οι οποίες αποκαλύπτουν ότι συνεχίζουν να υπάρχουν λειτουργικά προβλήματα (π.χ µυϊκή αδυναμία) ή και προβλήματα πόνου.

Το Υπερβαρικό Οξυγόνο επιταχύνει την αποκατάσταση των χειρουργικών παρεμβάσεων καθώς:

  • Αποφεύγονται οι μετεγχειρητικές λοιμώξεις.
    •  Καταστρέφει ή εμποδίζει την ανάπτυξη των μικροβίων εκείνων που αναπτύσσονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου (αναερόβια μικρόβια)
    • Αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό ορισμένων ειδών αεροβίων μικροβίων (μικροβιοστατική δράση)
    • Παρέχει το απαραίτητο οξυγόνο στους μηχανισμούς αμύνης των πολυμορφοπύρηνων λευκών αιμοσφαιρίων για να «σκοτώσουν» τα μικρόβια.
    • Αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών.
  • Λειτουργεί αποιδηματικά στη χειρουργική φλεγμονή. Διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος και το οίδημα μειώνεται.
  • Προάγει την ινοβλαστική δραστηριότητα και την κολανογένεση. Διεγείρει το σχηματισμό νέων τριχοειδών αγγείων και νευρικών απολήξεων σε ιστούς που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.