Γναθοχειρουργικα

Γναθοχειρουργικά ΠεριστατικάΟστεομυελίτιδα ΓνάθουΟστεονέκρωση Γνάθου

  • Αποκατάσταση από εμφυτεύματα
  • Προφύλαξη προ της διενέργειας εμφυτευμάτων σε έδαφος ακτινοβολίας, διαβήτη, μικροαγγειοπάθειας.
  • Προφύλαξη οστεονέκρωσης σε εξαγωγή οδόντων /λοιπών χειρουργικών παρεμβάσεων σε έδαφος ακτινοβολίας, διαβήτη, μικροαγγειοπάθειας.

 

Γναθοχειρουργικά περιστατικά και Υπερβαρικό Οξυγόνο

Το Υπερβαρικό Οξυγόνο:

    • Αυξάνει τα επίπεδα οξυγόνου στους ιστούς.
    • Bοηθά στην επανόρθωση και την παραγωγή των κατεστραμμένων κυττάρων του σώματος.
    •  Ενισχύει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
    •  Μειώνει το οίδημα.
    • Μειώνει τη φλεγμονή.
    • Μειώνει άμεσα τον πόνο
    • Αυξάνει τη μεταφορική ικανότητα του αίματος σε οξυγόνο σε περιοχές με κακή κυκλοφορία (κακή αιμάτωση).
    •  Προάγει την αναγέννηση των τραυματισμένων ιστών.
    • Βελτιώνει τη μεμβράνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων κάνοντας τα ικανά να κυκλοφορούν σε στενότερα τριχοειδή αγγεία.
    • Επιταχύνει την παραγωγή κολλαγόνου και τη διαδικασία επούλωσης του τραύματος.
    • Δημιουργεί την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων. 

Οστεομυελίτιδα Γνάθου

Η οξεία πυώδης οστεομυελίτιδα των γνάθων είναι μια πυογόνος λοίμωξη που προσβάλλει το σύνολο των ανατομικών στοιχείων που συνιστούν το κόκαλο των γνάθων. Αίτιο της είναι διάφορα μικρόβια που -συνήθως- διαμέσου της ρίζας κάποιου δοντιού εισέρχονται στο κόκαλο και το μολύνουν.

Παθογένεια

Το συνηθέστερο μικρόβιο που προκαλεί την οξεία οστεομυελίτιδα είναι ο σταφυλόκοκκος, και πιο σπάνια ο πνευμονιόκοκκος και η σαλμονέλλα του τύφου. Τα μικρόβια αφού διέλθουν διαμέσου της ρίζας ενός δοντιού μολύνουν κατ’ αρχήν την περιοχή γύρω από το άκρο της ρίζας μέσα στο κόκαλο και στην συνέχεια προχωρούν πιο βαθιά μέσα στο οστό προκαλώντας αποστήματα γεμάτα πύον που έχουν σαν συνέπεια τμήματα του οστού να νεκρώνονται. Πιο σπάνια τα μικρόβια μπορεί να διεισδύσουν μέσα στο κόκαλο από μια προϋπάρχουσα κύστη που επιμολύνθηκε, π.χ από ένα κάταγμα. Μεγάλο ρόλο για την εμφάνιση της νόσου παίζει η άμυνα του οργανισμού. Νοσήματα ή καταστάσεις που μειώνουν την άμυνα του οργανισμού όπως σακχαρώδης διαβήτης, γενικές λοιμώξεις του οργανισμού, ο υποσιτισμός, προδιαθέτουν για την εμφάνιση της νόσου. Επίσης καταστάσεις που περιορίζουν την αιμάτωση του οστού όπως η ακτινοβόληση της περιοχής για την αντιμετώπιση καρκίνου.

Κλινική εικόνα

Ανάλογα με το χώρο μέσα στο κόκαλο που προκαλείται η λοίμωξη είναι και τα κλινικά συμπτώματα. Όταν προσβάλλεται το κεντρικό μέρος του οστού έχουμε την ενδομυελική οστεομυελίτιδα. Αποτελεί την πιο συχνή μορφή της νόσου και προσβάλλει συνήθως την κάτω γνάθο. Χαρακτηρίζεται από πόνο, οίδημα, μούδιασμα. Το μούδιασμα οφείλεται στην προσβολή του νεύρου της κάτω γνάθου. Επίσης, δημιουργούνται αποστήματα με πύον μέσα στο κόκαλο. Το πύον σιγά-σιγά ανοίγει δίοδο προς την επιφάνεια του οστού -συρίγγιο-, το τρυπά και αρχίζει να εξέρχεται μέσα στο στόμα. Τέτοια συρίγγια δημιουργούνται αρκετά. Τα δόντια κουνιούνται, νεκρώνονται και πολλές φορές πέφτουν μαζί με τμήματα νεκρωμένου οστού. Η μάσηση γίνεται με μεγάλη δυσκολία. Τέλος παρατηρείται υψηλός πυρετός και ρίγη. Όταν προσβληθεί το εξωτερικό μέρος του οστού τότε έχουμε την υποπεριοστική οστεομυελίτιδα Στην περίπτωση αυτή ο πόνος είναι πολύ πιο δυνατός και αποτελεί το κυριότερο σύμπτωμα. Υπάρχει επίσης, δυσκολία στην κατάποση και καμιά φορά μούδιασμα του χείλους λόγω προσβολής του νεύρου.

Οστεομυελίτιδα Γνάθου και Υπερβαρικό Οξυγόνο

Η οστεομυελίτιδα γνάθου αποτελεί σοβαρή πάθηση με κίνδυνο υποτροπών όταν δεν παρέχεται η κατάλληλη και ολοκληρωμένη θεραπευτική αγωγή. Στόχος μας στη αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας γνάθου είναι να αντιμετωπιστούν τα παθογόνα μικρόβια, ο πόνος και να μειωθεί το οίδημα. Ο ασθενής χρήζει συντηρητικής αντιμικροβιακής αγωγής και πολλές φορές μπορεί να είναι απαραίτητος και ο χειρουργικός καθαρισμός με διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος. Παράλληλα ιδιαίτερα σημαντική για την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας γνάθου είναι και η θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο.

Το υπερβαρικό οξυγόνο έχει:

    • Αντιμικροβιακή δράση:
        • Καταστρέφει ή εμποδίζει την ανάπτυξη των μικροβίων εκείνων που αναπτύσσονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου (αναερόβια μικρόβια)
        • Αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό ορισμένων ειδών αεροβίων μικροβίων (μικροβιοστατική δράση)
        • Παρέχει το απαραίτητο οξυγόνο στους μηχανισμούς αμύνης των πολυμορφοπύρηνων λευκών αιμοσφαιρίων για να «σκοτώσουν» τα μικρόβια.
        • Αυξάνει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών.
        • Αποιδηματική δράση. Διεγείρεται η κυκλοφορία του αίματος και το οίδημα μειώνεται.
        • Ισχυρή αντι – φλεγμονώδη δράση. Ελαττώνει την ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο των αγγείων που έχουν βλάβη, με αποτέλεσμα να μειώνεται η φλεγμονή.
        • Προάγει την αγγειογένεση. Διεγείρει το σχηματισμό νέων τριχοειδών αγγείων και νευρικών απολήξεων σε ιστούς που είναι φτωχοί σε αιμάτωση.
        • Ενισχύει την οξυγόνωση των ιστών και αντιμετωπίζεται η υποξία.

Η οστεονέκρωση γνάθου είναι η κατάσταση κατά την οποία ένα ή περισσότερα τμήματα της γνάθου νεκρώνονται. 

Όλες οι ογκολογικές θεραπείες μπορεί να έχουν επιπτώσεις στο στόμα, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη θεραπεία. Οι επιπλοκές μπορεί να είναι οξείες (κατά τη διάρκεια) και χρόνιες (μετά το πέρας της θεραπείας).

Η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία στο κεφάλι και στο λαιμό προκαλούν απ’ ευθείας βλάβες στο στόμα, τους σιαλογόνους αδένες και τις γνάθους. Επιπλέον, η χημειοθεραπεία εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα και διευκολύνει την ανάπτυξη λοιμώξεων. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια η χρήση των διφωσφονικών είναι ευρεία στη θεραπευτική των νόσων των οστών. Τα διφωσφονικά είναι μη ορμονικοί παράγοντες, που δρουν στα οστά και επηρεάζουν την αναδιαμόρφωση τους. Χορηγούνται κυρίως σε περιπτώσεις οστεοπόρωσης και σε κακοήθεις νόσους.

Οι επιπλοκές, που μπορεί να παρουσιαστούν, από τα παραπάνω από τη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία στην περιοχή της κεφαλής και του λαιμού και από τη χρήση των διφωσφονικών είναι παρόμοιες:

  • Βλεννογονίτιδα (είναι «φλεγμονή» του βλεννογόνου στο στόμα. Μπορεί να προκαλέσει πόνο στο στόμα ή λοίμωξη).
  • Λοιμώξεις του βλεννογόνου του στόματος (η βλεννογονίτιδα και η εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος διευκολύνουν την ανάπτυξη των λοιμώξεων).
  • Πόνος
  • Ουλορραγίες
  • Μεταβολές στη γεύση
  • Ξηροστομία (η ακτινοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους σιαλογόνους αδένες, με αποτέλεσμα να παράγουν λίγο ή και καθόλου σάλιο).
  • Δυσκολία στη διατροφή, απώλεια βάρους
  • Δυσκολία στη λήψη νερού, αφυδάτωση
  • Τερηδόνες και ουλίτιδα
  • Διαταραχές στην ανάπτυξη των δοντιών στα παιδιά

 

Οστεονέκρωση Γνάθου και Θεραπεία με Υπερβαρικό οξυγόνο

Η θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο έχει κριθεί αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της οστεοακτινονέκρωσης, όπου και εφαρμόζεται ευρέως. Με την εφαρμογή του υπερβαρικού οξυγόνου αυξάνεται σημαντικά το ποσό του οξυγόνου που μεταφέρεται στους ιστούς. Η αύξηση της μερικής πίεσης του οξυγόνου στους ιστούς που έχουν δεχθεί την επίδραση των διφωσφονικών ή έχουν ακτινοβοληθεί, προάγει την αγγειογένεση, τον πολλαπλασιασμό ινοβλαστών, την παραγωγή κολλαγόνου και τελικά τη δημιουργία νεόπλαστου κοκκιώδους ιστού γύρω από το νεκρωτικό τμήμα του οστού. Ο λόγος είναι ότι το υπερβαρικό οξυγόνο μέσω της αύξησης της συγκέντρωσης του οξυγόνου στους ιστούς, ενισχύει την ικανότητα των λευκοκυττάρων να «σκοτώνουν» παθογόνα στοιχεία, με αποτέλεσμα επιτάχυνση της επούλωσης. Συνεπώς, τα αποτελέσματα που επάγονται από τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο μπορούν να εξουδετερώσουν μία επαγόμενη καταστολή από διφωσφονικά, ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία.

Επιπλέον το με το υπερβαρικό οξυγόνο:

  • Ο πόνος ελαττώνεται άμεσα.
  • Η φλεγμονή μειώνεται
  • Καταπολεμάται η λοίμωξη
  • Επέρχεται σταδιακά μείωση της ξηροστομίας